Rechten en plichten

Rechten en plichten. Een blog over agressie en frustraties.

Aan mijn bureau gaat het over werk. En dan vooral het zoeken ernaar, omdat er sprake is van een uitkering. Ben je gezond van lijf en leden, dan hoort bij het recht van ontvangen de plicht om te zoeken. De toon van dit soort gesprekken is over het algemeen normaal, rustig èn er wordt ook echt wel eens gelachen. En gehuild.

Want het is niet eenvoudig, een bestaan op bijstandsniveau. Zo nu en dan spreek ik een alleenstaande moeder en bewonder ik de vindingrijkheid die iemand ontwikkelt om rond te kunnen komen. Het is fijn dat kinderen vakantie hebben, omdat er door school wordt verwacht dat het kind boterhammen, een tussendoortje, een pakje drinken, een koekje en vers fruit bij zich heeft. Dat scheelt dus geld in de schoolvakantie. Iemand vroeg me laatst of ze een uur later kon komen, omdat ze naar ‘de gratis kapper’ mocht. En uit het nieuws weten we dat voedselbanken tegenwoordig een wachtlijst hebben. De mensen op deze wachtlijst zitten aan mijn bureau.

Zulke omstandigheden maken dat mensen er eigenlijk geen vertrouwen meer in hebben, van dag tot dag leven, soms alleen nog maar onmogelijkheden zien. Of voor zichzelf hebben besloten dat dit hun lot is, acceptatie van de situatie.

En ondanks dat zal iemand wèl naar werk moeten zoeken. Alle beetjes helpen en ieder gewerkt uur is er één. Door werk kan iemand verandering aanbrengen, het tij ten positieve keren. Dus het credo is dan ook ‘werk maken van werk zoeken’.

Het is begrijpelijk dat het vervolgens frustraties oplevert en zeker niet altijd leuk is. Daar moet wat mij betreft ook begrip voor worden getoond. Een luisterend oor, een schouderklopje en een compliment zijn evengoed belangrijk.

Maar met begrip kom je er soms niet. Er zijn mensen die er werk van maken om zich tegen alles wat overheid is af te zetten. Ze denken hun doel te bereiken door alle woede en irritatie af te reageren, bij voorkeur bij de bron van al het onheil.  De lokale overheid. Het wordt in zo’n geval met een hoop verbaal geweld op mijn bureau gedropt. Niet meer voor rede vatbaar, kort gezegd. Dreigementen als verdediging. Het gaat allang niet meer over werk. Voor mij ook niet. En je kan je serieus afvragen of werk ooit een doel geweest is. Dit gedrag wordt niet beloond, geen enkel doel wordt bereikt.

Mensen die zich zo uitlaten en medewerking weigeren, worden gekort op hun uitkering. Ze krijgen bijvoorbeeld voor de duur van minimaal een maand 50% minder uitkering en bij recidive is er sprake van een langere periode. Het heeft direct enorme gevolgen. Voor een heel gezin. Kan iemand zich dit permitteren? Je verwacht van niet.

De bijstandsuitkering is er voor wie het nodig heeft, er recht op heeft. Medewerking, het tonen van welwillendheid en wederzijds respect is de tegenprestatie. Dat klinkt logisch. Rechten en plichten zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Echter is dit kennelijk niet zo vanzelfsprekend of heeft z’n grenzen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s