Van niks doen word je lui?

Van niks doen word je lui?

In het nieuws komt het bijna dagelijks voorbij; Mensen met een werkloosheidsuitkering zijn laks, willen niet reizen, hebben geen trek in werk onder hun niveau of frauderen omdat het kan. Er wordt door de overheid te weinig gecontroleerd en gehandhaafd en de Polen doen het slecht betaalde en ongeschoolde werk zonder klagen en boven verwachting snel en goed. De algemene tendens is ‘van niks doen word je lui’.

De cijfers die worden aangehaald om deze meningen te staven, zijn duidelijk. Soms zelfs schrikbarend. Zeker als je er niet dagelijks mee te maken hebt. Dan vraag je je toch echt af wat er gaande is in dit land. Om over de wetgeving maar niet te spreken. Politieke partijen maken er in verkiezingstijd dankbaar gebruik van. Om elkaar de loef af te steken en om electoraat te winnen. De oplossing is voorhanden en wordt heel transparant, zo wordt er verkondigd.

Maar waar gaat het nu eigenlijk om?

De ervaring leert dat we vrijwel allemaal wel iemand kennen die nu of recentelijk gebruik heeft moeten maken van een WW-uitkering. En vergis je niet in het aantal bijstandsgerechtigden. Als we iets langer nadenken, weten we via-via ook wel iemand te noemen die na een ellendige periode in de bijstand is beland. Al deze mensen worden ook geconfronteerd met de uitlatingen in het nieuws en zullen zich hier echt niet in herkennen. Ook niet als de omgeving inmiddels wel zo over ze oordeelt. Ze hebben destijds op basis van ervaring of advies gekozen voor een bepaalde aanpak die geen baan heeft opgeleverd en er nu voor zorgt dat ze er überhaupt geen vertrouwen meer in hebben. Woorden als ‘laks’, ‘lui’, ‘onwelwillend’ en ‘fraude’ zullen deze groep geenszins motiveren, vrees ik. Ze hebben zelfs een averechts effect op deze groep.

Als je er geen heil meer in ziet en je wordt vervolgens met deze bewoordingen ‘gepresenteerd’ aan de samenleving waarvan je afhankelijk bent, dan zal dat niet leiden tot een verbeterde aanpak, het (her)ontdekken en ervaren van eigen kwaliteiten en talenten, het leggen van nieuwe contacten en positieve uitlatingen op social media.

Heb je je wel eens echt verdiept in diegene zonder werk? Waar zou iemand mee geholpen zijn? Denk bijvoorbeeld eens aan:

  • een klankbord om gedachten en ideeën te wisselen
  • een plek om teleurstellingen te uiten
  • een deskundige die wijst op een andere manier of mogelijkheid van werk zoeken
  • iemand die helpt bij de wijze waarop iemand zichzelf presenteert
  • hulp bij het gebruik van een computer of social media
  • een sportmaatje
  • hulp bij het formuleren van een doel en toekomstbeeld
  • samen een kop koffie drinken in de stad
  • creatieve activiteiten waar hulp bij nodig is

Vooropgesteld dat deze werkloze mensen natuurlijk wel bereid moeten zijn om voor een andere aanpak te kiezen, feedback op eigen handelen willen aanvaarden en hier daadwerkelijk iets mee willen doen, zichzelf op persoonlijk vlak willen ontwikkelen en ook sociaal genoeg zijn om ook eens iets terug te doen, ook aan diegene die hulp biedt.

Van niks doen word je lui? Voor mensen die langdurig werkloos zijn, geldt vaak ze moegestreden zijn. Maar lui? Integendeel, ze hebben energie te over en kunnen dat al geruime tijd niet kwijt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s