Reddende engel van beroep

Voor mijn werk kom ik wel eens in ziekenhuizen. Ik ervaar het als een wereld op zich. Bewonderenswaardig werk wordt er verricht. Mijn zakelijke bezoek aan een ziekenhuis zou je kunnen vergelijken met een vakantie naar een ander continent. Een andere taal, andere gewoontes, een gebied waar de bewegwijzering geen helderheid schept. Dat was voor mij het ziekenhuis. Tot deze zomer. Toen ik op vakantie was op een ander continent.

Mijn moeder belt. Mijn vader heeft een hartinfarct gehad en ligt op de IC. Hij is buiten bewustzijn en ligt aan de beademing. De arts heeft gezegd dat het zeer kritiek is. Of we willen nadenken om terug te komen, vraagt mijn moeder…. Ik sta op een parkeerplaats bij een Starbucks, ergens tussen Dallas en New Orleans. In Amerika. In een nanoseconde verandert alles. Het duizelt me. Natuurlijk gaan we terug. Zo snel mogelijk. Een medewerkster van FBTO maakt vervolgens het onmogelijke mogelijk. De terugreis was gekmakend, maar binnen 20 uur na het bericht van mijn moeder staan we aan het bed van mijn vader. Hulde. Ik heb het gered. De 24 uur die daar op volgen, zijn heel erg spannend. Het loopt allemaal wonderwel goed af. Na drie weken is mijn vader weer thuis.

Hij is gered. Door ambulancebroeders. En door artsen en verpleegkundigen in het ziekenhuis. Maar vooral ook door de uitvoerder waar mijn vader mee stond te praten ten tijde van het hartinfarct. Hij wist heel adequaat te handelen. Hij heeft mijn vader gereanimeerd totdat de ambulance arriveerde. Een reddende engel.

Mensen die het verschil maken. Dat geldt ook voor de Eurocross-medewerkster, de stewardess van Delta Airlines en de politieagent die mijn moeder de schrik van haar leven kwam brengen. 

Dit is geen betoog voor betere zorg, respect voor ambulancepersoneel en politie of het belang van een goede reisverzekering. Al zou ik dat met hetzelfde gevoel kunnen bepleiten.

Als vanzelf deden deze mensen iets, wat soms zelfs los stond van hun functie. Ze beroepen zich vast op kennis en ervaring, opgedaan in hun huidige functie of elders, maar alleen in combinatie met de juiste competenties maken ze het verschil. Heet dat nou hulpverlenen? Of is het meer doen dan nodig is? Een stapje extra doen? Meedenken? Of simpelweg helpen? Ze deden het vermoedelijk ongemerkt. Betrokken. Bevlogen. En met effect. Maar hoe vanzelfsprekend is dat? 

Na deze ervaring stelde ik mezelf de vraag; Waarmee maak ik het verschil? Herken ik de bevlogenheid van al deze mensen nog in mezelf? En besef ik voldoende wat het effect van mijn werk moet zijn? Ik red geen mensen, ik ben geen hulpverlener. Maar het verschil maken, aan iets bijdragen, dat willen we toch allemaal? Het liefst iedere dag opnieuw.

Hoe zit dat met jou? Herken je de bevlogenheid van deze mensen in dit verhaal ook bij jezelf?

Ik tref dagelijks medewerkers aan mijn bureau die zijn afgedreven van dit gevoel. Dit gebeurt vaak ongemerkt. Ze willen graag die bevlogenheid weer ervaren. Betekenisvol werk doen. En daar heeft dus niet alleen die medewerker baat bij.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s